-تهران - کوی نصر - خیابان علالی غربی (پیروزی) -پلاک ۱۱۵- طبقه دوم - واحد۳ | تلفکس :۹ - ۸۸۴۸۶۷۷۸ | ۸۸۲۵۹۷۹۳ مشاوره رایگان : ۰۹۱۲۱۰۰۱۷۶۳

تلفکس :۹ - ۸۸۴۸۶۷۷۸ | ۸۸۲۵۹۷۹۳ مشاوره رایگان : ۰۹۱۲۱۰۰۱۷۶۳

مشاوره رایگان

۰۹۱۲۱۰۰۱۷۶۳

راهبردهای بهسازی

راهبردهای بهسازی

راهبردهای بهسازی، روش پایه برای بهبود عملکرد سازه ای در برابر بهبود عملکرد سازه ای در برابر زلزله و یا کاهش خطر زلزله تا دستیابی به ترازی معین و قابل قبول از عملکرد و نیاز سازه به طور همزمان می باشد

یکشنبه 10 شهریور 1398 ساعت 16:22

راهبردهای بهسازی، روش پایه برای مقاوم سازی ساختمان در برابر بهبود عملکرد سازه ای در برابر زلزله و یا کاهش خطر زلزله تا دستیابی به ترازی معین و قابل قبول از عملکرد و نیاز سازه به طور همزمان می باشد. به طور کلی راهبردهای بهسازی شامل دو دسته :

راهبردهای مدیریتی می باشند که می توان به طور مجزا و یا همزمان از آن ها استفاده نمود.

راهبردهای فنی

شامل افزایش مقاومت سازه، اصلاح موضعی اجزاء سازه، افزایش سختی سازه، حذف یا کاهش نا منظمی در ساختمان، کاهش نیاز سازه (افزایش استهلاک انرژی زلزله) و غیره بوده و راهبردهای مدیریتی شامل تغییر کاربردی ساختمان، بهسازی تدریجی، تخریب ساختمان و احداث ساختمان جدید و غیره می باشد.

پس از انتخاب راهبرد بهسازی باید به منظور دستیابی به سطح عملکرد مورد نظر، راهکار بهسازی مناسب انتخاب گردد.راهکار بهسازی روش مورد استفاده برای دستیابی به راهبرد بهسازی انتخاب شده می باشد. برای مثال در صورتی که راهبرد بهسازی برای طبقه ی نرم در اولین ترازساختمانی، افزایش مقاومت و سختی سازه باشد، راه کارهایی از قبل اضافه کردن دیوارهای حائل، اضافه کردن دیوار برشی، ایجاد ستون های جدید، اضافه کردن مهاربند وغیره می توانند برای دستیابی به این امربه کار گرفته شوند.

همان طور که اشاره شد، برای کاهش اثرات ناشی از زلزله بر سازه، راهبرهای فنی و مدیریتی متعددی وجود دارد. راهبردهای فنی شامل دو بخش کلی افزایش ظرفیت وکاهش نیازسازه می باشند

این راهبردها عبارتند از

اصلاح موضعی اجزا

حذف یا کاهش نامنظمی در سازه

افزایش مقاومت سازه

افزایش سختی جانبی سازه

افزایش شکل پذیری سازه

 

کاهش نیاز سازه

 

کاهش نیاز سازه

به عنوان مثال، دریک ساختمانی که دارای طبقه نرم در اولین تراز می باشد انتخاب افزایش مقاومت و سختی سازه به عنوان راهبرد بهسازی تلقی می گردد. در این راستا اضافه کردن دیواربرشی، ستون های جدید، حائل مهاربندی می تواند به عنوان راهکارهای به کار گرفته شده برای دستیابی به راهبرد بهسازی انتخاب شده تلقی گردد بنابراین مقاوم سازی با FRP که چندان نقش موثری در افزایش سختی کل سازه ندارند راهکارمناسبی محسوب نمی گردد.

علاوه بر راهبردهای فنی، به منظور انجام بهسازی باید راهبردهای مدیریتی نیز مدنظر قرار می گیرد

 

راهبردهای مدیریتی شامل موارد زیر می باشد

 

راهبردهای مدیریتی شامل موارد زیر می باشد

استفاده کردن از ساختمان در هنگام بهسازی

تخلیه ساختمان تا زمان اتمام بهسازی

پذیرش خطر موجود و عدم بهسازی

تغییر کاربردی ساختمان به منظور کاهش میزان خطر

تخریب ساختمان موجود و احداث ساختمان جدید

مقاوم سازی تدریجی در طی چندین سال

تمرکز بهسازی ها فقط در خارج ساختمان یا فقط در داخل ساختمان و غیره باشد.

راهبردهای مدیریتی از عوامل اصلی در انتخاب راهبردهای فنی می باشند. و می توانند باعث ایجاد محدودیت های زیادی در انتخاب راهکار بهسازی گردند. انتخاب بهترین شیوه بهسازی همواره با لحاظ نمودن همزمان راهبردهای مدیریتی و فنی به دست می آید.

 

راهبرد اصلاح موضعی اجزاء

 

راهبرد اصلاح موضعی اجزاء

در صورتی که سیستم کلی سازه شامل دیا فگرام ها، دیوارها، قاب ها و غیره ظرفیت کافی برای تحمل نیروهای جانبی وارد به سازه را دارا باشند ولی به منظور تامیین و تضمین کارایی سیستم نیاز به اصلاح برخی از جزئیات باشد. اصلاح موضعی اجزاء سازه ضروری می باشد. در این وضعیت، نقطه عملکردی سازه در نقطه قابل قبولی است وخرابی عمده ای در سازه رخ نمی دهد و فقط به طورموضعی، در نقاط محدودی خرابی ایجاد می گردد.

اصلاح موضعی اجزاء سازه به تنهایی ( درمقایسه با اصلاح سیستم توسط سایر راهبردها )، تاثیر چندانی بر روی رفتار کلی سازه نخواهد داشت و منحنی های نیازوظرفیت سازه قبل و بعد از اصلاح موضعی، تغییر چندانی نمی کنند.

اصلاح موضعی، تعداد محدودی از اجزای سازه، نمی تواند ماهیت منحنی ظرفیت سازه را تغییر دهد و فقط می تواند به طور محدود، باعث توسعه و ادامه پیدا کردن منحنی ظرفیت سازه شود.

 

منحنی A-B-C-D-E

 

منحنی A-B-C-D-E

نشان دهنده منحنی طیف ظرفیت سازه اولیه می باشد. همان طور که ملاحظه می شود این منحنی قادر نیست تا منحنی نیاز را در نقطه عملکرد مناسبی قطع کند. زیرا شکست بحرانی در یک عضو مانع ازاین کارمی شود. اگر این عضو آسیب پذیر تغییر یابد و به طور مثال مقاومت یا ظرفیت تغییرشکل آن افزایش داده شود.منحنی ظرفیت می تواند ادامه یافته و سازه به تغییر شکل های بزرگ تری دست پیدا کند. منحنی A-B-C-D-F-G-H نشان دهنده منحنی ظرفیت سازه بعد ازاصلاح موضعی عضو آسیب پذیر می باشد. در این حالت منحنی طیف ظرفیت می تواند منحنی نیاز را در یک نقطه عملکرد متناظر با یک سطح عملکرد تعریف شده، قطع نماید. هدف از این روش، افزایش قابلیت تغییر شکل و مقاومت اعضای ناکارآمد می باشد. چرا که این اعضاء در شرایط فعلی به وضعیت حدی موردنیاز سازه نخواهند شد.

در این راهبرد، اعضای سازه بسته به مقاومت لرزه ای مورد نظر،  میزان آسیب دیدگی و نوع و کیفیت اتصالات آن ها، با راهکارهای مختلفی از قبیل جایگزینی قطعات جدا نشدنی، اضافه کردن ورق های فولادی روی سطوح، استفاده از ژاکت های بتن آرمه و یا فلزی، تزریق رزین، بتن پاشی، به کارگیری سیستم های مقاوم سازی ساختمان با FRE ، استفاده از پیش تنیدگی خارجی وغیره، مرمت و تقویت می شوند.لازم به ذکراست به منظور دستیابی به ترمیم و بهسازی مناسب، باید بین اعضاء موجود و تقویت های صورت گرفته جدید، با اعمال روش های مختلف، پیوستگی مطلوبی به وجود آید.

 

راهبرد افزایش مقاوت و سختی جانبی سازه

 

راهبرد افزایش مقاوت و سختی جانبی سازه

مقاومت جانبی و شکل پذیری، ضروری ترین اهداف تاثیرگزار بر رفتار لرزه ای سازه ها می باشند.افزایش مقاومت جانبی و افزایش سختی سازه مفاهیمی بسیار نزدیک به یکدیگر دارند ولی درعین حال ازجهاتی نیز دارای اختلاف می باشند.

تاثیر مقاوم سازی ساختمان برای افزایش سختی در این شکل منحنی A-B-C-D  طیف ظرفیت سازه با مقاومت ناکافی است. در این سازه دارای مشخصاتی از قبیل زمان تناوب اصلی الاستیک 1 ثانیه، شتاب طیفی 05/0 متر بر مجذور ثانیه در اولین حد جاری شدن، شتاب طیفی 10/0 متر بر مجذور ثانیه در حد نهایی و جابه جایی نهایی برابر 15 سانتی متر می باشد. نقطه عملکردی سازه در نقطه D و طیف نیاز متناظر با آن برای سازه اولیه نشان داده شده است.منحنی A-B-E-F-G-H منحنی طیف ظرفیت ممکن برای سازه بعد از افزایش مقاومت جانبی می باشد. نکته قابل توجه در این جا زمان تناوب اصلی الاستیک سازه، در همان یک ثانیه است که نشان دهنده ی افزایش مقاومت بدون افزایش سختی سازه است.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به سایت آرین تیس مراجعه نمایید.

ثبت نظر

ارسال